* نه از رومم , نه از زنگم , همان بی رنگ بی رنگم*

 
نویسنده : 70.2.1.2.1.80.5.1 - ساعت ۱:۱٧ ‎ب.ظ روز سه‌شنبه ۱۳۸۳/٥/۱۳
 

همهگی سلام . چند روز پيش از يکی که ..... آدرس بلاگش رو گرفتم . گفتم برم ببينم چه خبره . ميخواستم از نوشته هاش بفهممش . متون زيبايی نوشته بود , اما از خودش ... . اوه . اون تنها چيزی که از خودش نوشته بود يه سلام بود و يه معذرت خواهی و يه دعوت . حتی يکی از نوشته هاش رو ننوشته بود . همه مطالبش از اطراف بود . به همين خاطر به خودم اجازه ندادم براش پيغامی بذارم . ميدونم که به اينجا سر ميزنه . پس بهش ميگم از خودت باش , با خودت باش .

آدمهايی که خيلی دير می فهمن وجود بدون حضور هيچ فرقی با عدم نداره . آدمهايی که يک عمر تنهايی رو به يک رابطه بکر و خالص و پاک ترجيح ميدن . 

يکی ديگه از شعر گونه های بی عنوانم رو مينويسم . اميد که بپسنديد .

 

يک شب .../۵/۱۳۸۳ سرودم

من چه کردم با تو ای نا مهربان

                               که چنين اشکم به دامن ريختی

من چه گفتم با تو که بهر دلم

                               آتشی اينگونه سوزان ريختی

روزگار ار با من بيچاره روی خوش نداشت

                               دل به تو خوش داشتم جام شرابم ريختی

بی تو که شبهای من را ماه بودی سنگدل

                               بی تو که زخم مرا تيمار بودی سنگدل

من چه گويم که دلم ديوانه ی عشق تو بود

                               من چه بينم که دو چشمم پر ز ديدار تو بود

دل دگر تاب و توان از کف بداده آخ آخ

                               دست و پايم را دگر نايی نمانده آخ آخ

بس که شلاق زمانه خورد بر پيشانيم

                              ابروانم را شکست ,  چهره ام را نيز هم

از همتون تشکر می کنم که با وجود دستانی تهی هنوز به من اعتماد داريد که روزگاری دستام پر از شکوفه های اميد بودن . با اميد بهروزی برای شما .


 
comment نظرات ()